Peuterspeelzaal | Woltersum | 06 - 57 28 56 90

Vakantie

Ik zit in de tuin bij vrienden. Het zonnetje schijnt en wind is er amper. Héérlijk!

We eten zalmlasagna met een frisse salade en drinken Canei met een fruitsmaakje. Behalve ik. Ik ga namelijk al raar doen na 1 glas alcohol en hoewel velen dat willen meemaken, houd ik het liever bij een appelsap.

Poes ‘Muis’ ligt aan mijn voeten. Ze is hoogzwanger en vanaf de achterkant lijkt het erop alsof ze een bowlingbal heeft ingeslikt. Of 2, dat kan ook, zo dik is haar buik. Als ik een spelt erin zou prikken, zou het beest ter plekke uit elkaar spatten. Maar dat doe ik natuurlijk niet, want poezenbeesten zijn hártstikke lief. Mits ze hun nagels inhouden althans…

Middenin de tuin ligt een vijver. De glazen bollen die erin drijven en opgloeien als het donker word, hebben iets sprookjesachtigs. Waterlelies bloeien er in overvloed. Erg mooi! Over de sproeiende fontein ben ik minder enthousiast. Niet echt handig voor iemand met een zwakke blaas zoals ik. In de afgelopen 2 uur dat ik hier ben, heb ik al 4 keer het toilet bezocht!

We kletsen over de aankomende zomervakantie. De een vliegt met haar gezin naar het zonnige Zuid-Europa, de ander kiest voor het avontuurlijke Scandinavië, en weer een ander gaat 2 weken lang k(r)amperen op camping de Berenkuil in Grolloo. Dat laatste zal ik nooit begrijpen.

Mijn laatste échte vakantie was in 2004. De zomer waarin ik mijn boer ontmoette. Niet zo vreemd, want als je verliefd word op een boer, kun je je vakanties vergeten. Take it or leave it.

Nu heb ik minivakanties, zoals ik dat zelf noem. Een lang weekend per jaar krijg ik mijn boer weg bij zijn koeien. Hoera! Zijn volledige aandacht voor mij alleen! Even geen concurrentie van 120 andere dames. Rome, Wenen, Krakau, heel wat pareltjes van steden hebben we al gezien. Maar dit jaar zou het anders worden; het jaar waarin hij 40 werd. Een week rondreizen door Texas. Jaja, een héle week lang Amerikaanse koeien en trekkers kijken! Wat een feest! …zucht… maar ach, eindelijk weer eens een volle week op vakantie, dus ik stemde toe.

Al jaren kijken we samen uit naar deze vakantie. Maar nu het zover is hoeft het van mij niet meer. Kleinzoon is er nu, en dat verandert alles. Ik moet er niet aan denken dat hij en ik gescheiden zijn door de Grote Oceaan. Klinkt absurd, maar het is echt zo! Waar ik ook verblijf in Europa, als er nood is ben ik zo terug in Groningen. Desnoods moet ik meeliften met een louche vrachtwagenchauffeur zonder tanden , maar thuiskomen zal ik!

Daarnaast, als zijn vader hem donderdagavond ophaalt, kijk ik alweer uit naar maandag. Drie dagen zonder dat lieve kleine mannetje vind ik best lang. Ik hoef dan nog net niet aan de medicijnen vanwege ontwenningsverschijnselen…

En dus heb ik onlangs aan mijn boer een weekendje Napels voorgesteld. Lichtelijk teleurgesteld ging hij akkoord. (gelukkig maar, want ik had al geboekt)

‘Gaan we dan wel over een aantal jaar?’ mompelde hij, ’Als kleinzoon ietsje ouder is.’ Ik knikte overtuigend. ‘Natúúrlijk lieverd!’

Maar ik vrees dat ik er dan niet heel veel anders overdenk…

 

Mariska

Mariska (2)