Peuterspeelzaal | Woltersum | 06 - 57 28 56 90

Een héleboel kleinkinderen!

De zomervakantie lijkt alweer een héle poos terug, in plaats van slechts enkele weken…. Waarschijnlijk speelt het weer daarin ook een rol. De herfst deed al vroeg zijn intrede dit jaar. Lekker nazomeren zat er niet in. Helaas.

Ík ben de zomervakantie prima doorgekomen. Dochter en vriend hadden besloten dit jaar niet op vakantie te gaan. Hoera! Ik was al bang kleinzoon minstens twee weken lang te moeten missen omdat hij met zijn blote dikke dijtjes op een bananenboot in de Middellandse zee zat te dobberen. Maar nee, gelukkig, dochter en vriend hadden andere plannen. In en rondom het huis moest nog heel wat gebeuren. Daar konden ze dan mooi deze zomer mee aan de slag.

Natuurlijk bood ik aan dat kleinzoon hier dan best een dagje extra in de week mocht komen spelen. Twee of drie was ook goed. Logeren? Ook prima! Niet vanwege mij. Welneeeeeeeee… Voor hun! Konden hun lekker doorklussen 😉

Omdat ook de peuterspeelzaal dicht was, had ik in die periode ook nog eens 5 extra oppasuren in de week! He bah, wat vervelend…

Het was dan ook best even wennen toen ik kleinzoon weer voor het eerst moest achterlaten in Woltersum. Keukenkastjes soppen die eigenlijk best nog schoon waren, hokken uitmesten die eigenlijk nog helemaal niet zo heel vies waren… het duurde even voordat ik op die momenten mijn draai weer had gevonden.

Maar toen was Maaike daar met haar geweldige voorstel: ‘Mariska, heb jij misschien zin om op de maandagmiddag mee te helpen?´ Natúúúúúúúrlijk! 3 Uur lang tussen de meest schattigste peuters. Inclusief kleinzoon. Hartstikke leuk!

Even was ik bang dat kleinzoon mij de volledige middag zou claimen. Hij is nogal aanhankelijk en doordat ik hem sinds zijn geboorte gruwelijk heb verwent door hem zelden los te laten, hangt hij nu nog steeds de hele dag als een aapje om mijn nek heen. Ik draag hem zelfs van de parkeerplaats bij de kerk tot aan de deur van het schooltje. Belachelijk, ik weet het. Vermoeiend ook. En zwaar. Hijgend stap ik altijd de peuterspeelzaal binnen. De koffie die ik daar dan drink is niet enkel voor het lekkere, maar vooral om mijn energiepeil weer op te krikken. Twee suikerklontjes roer ik er door. Maar toch draag ik dapper door. Ooit houd het namelijk op. (hopen we dan maar) En dan ga ik die mollige armpjes om mijn nek vast en zeker nog missen.

Maar mijn angst was echter ongegrond. Van claimen is geen sprake. Kleinzoon gaat gewoon lekker zijn gangetje, net als ik toen ik er nog niet bij was. Alleen klinkt er nu naast ‘Juf?!’ ook af en toe ´Oma?!´ door het klaslokaal. En het grappige is, niet alleen door kleinzoon. Ik heb er ineens een héleboel kleinkinderen bij. Hoe leuk is dat!